پریشان کن سر زلف سیاهت شانه اش بامن

 سیه زنجــــــــــیر گیسو باز کن دیوانه اش بامن

                                   که میگوید که دل نتوان زدن بی جــام و پیمانه

                                    شـــراب از لعل گل گونش بده پیما نه اش بامن

به سوز عشق لیلی در جهان مجنون شد افسانه

 تو مجنونم بکن از عشق خود افســــــانه اش بامن

                                      بگفتم صید کردی مــــرغ دل نیکو نگه دارش

                                      ســر زلفش   نشانم داد و گفتا لانه اش با من

مگــــــر نشنیده ای گنجینه در ویرانه دارد جا

 عیان کن گنج حسنت ای پری ویرانه اش با من

                                       زترک می اگر رنجید از من پیر میخــــــــــانه

                                        نمودم توبه زین پس رونق میخــانه اش بامن

حمید نقوی



منبع:
http://delsaz.mihanblog.com

نوشته شده در تاریخ جمعه 2 بهمن 1388    | توسط: mohammad reza amrah pour    |    | نظرات()