چون عهده نمی‌شود کسی فردا را          حالی خوش دار این دل پر سودا را                                          می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه            بسیــــــــــار بتابد و نیابد مـــــا را

ای آمده از عالم روحــــــــــانی تفت          حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت                               می نوش ندانی ز کجــــــــا آمده‌ای          خوش باش ندانی بکجــــــــا خواهی رفت

گویند مرا که دوزخی باشد مست           قولیست خلاف دل در آن نتوان بست                                        گر عاشق و میخواره بدوزخ باشند          فردا بینی بهشت همچون کف دست

یاران موافق هــــمه از دست شدند         در پای اجل یکان یکان پست شـــــدند                                      خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر           دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند

نتوان دل شاد را به غــــــــم فرسودن               وقت خوش خود بسنگ محنت سودن                             کس غیب چه داند که چه خواهد بودن                می باید و معشوق و به کام آسودن

عمر خیام نیشابوری



منبع:
http://delsaz.mihanblog.com

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 6 بهمن 1388    | توسط: mohammad reza amrah pour    |    | نظرات()